Οι τέλεις συνθήκες δεν υπάρχουν ποτέ.
Και αν τις περιμένεις απλά θα πεθάνεις στην απογείωση (κοιτώντας άλλους να πετάνε)
Ο αέρας την μία θα είναι πολύ πλαγιος, την άλλη πολύ δυνατός, μετά πολύ αδύναμος, μετά τέλειος αλλά μάλλον στο τέλος του κύκλου του - μιάς που σου πήρε 2-3 λεπτά μέχρι να αποφασίσεις ότι είναι σταθερός - μετά πάλι πλάγιος, μετά πάλι τέλειος - αλλα τώρα στην αρχή του κύκλου του και πώς να τον εμπιστευτείς...
Το παιχνιδι της ζωής σε μία πλαγιά, δεμένος με σκοινάκια κι ένα ύφασμα.
Θα ήταν πολύ πιο έυκολο αν υπήρχαν άλλοι για να ακολουθήσεις, αλλά είσαι μόνος και αυτό το περιπλέκει περισσότερο...
Στην πραγματικότητα, μάλλον ποτέ δεν θα καταλάβεις πόσο εξαρτημένος είσαι απο τις αποφάσεις άλλων μέχρι να βρεθείς δεμένος - ΜΌΝΟΣ - σε μιά απογείωση.
Τι κι αν έφευγες πάντα "μέ" τους πρώτους... τελικά μια συλλογικότητα ήταν που αποφάσιζε για σένα, ποτέ δεν ήσουν "ΕΣΥ"...
Γιατί έφευγες πάντα ακριβώς "ΜΕΤΑ" τους πρώτους, και υπάρχει τεράστια διαφορά σε αυτό μεγάλε...
Τώρα τι κάνουμε; Τα τρία ανεμούρια δεν συμφωνούν ακριβώς, και όταν το κάνουν έχει άπνοια... Και οι σταθερές ριπές των θερμικών δεν βγάζουν συνεφάκια απο πάνω, αλλά κάτι άχνες που σχηματίζωνται όταν οι ριπές πεθαίνουν, και διαλύωνται όταν ο λόφος ανασαίνει...
Ήτοι, για να να φύγω στην ριπή πρέπει να φύγω με μπλέ ουρανό, και τον σιχαίνωμαι τον μπλέ ουρανό. Τα θέλω τα πατήματα μου σίγουρα, και την ενέργειά μου ορατή...
Κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι.... Κοιτάς την εξίσωση και την έχεις λυμένη, ξέρεις τι γίνεται και ξέρεις γιατί γίνεται, όμως κάθεσαι εκεί γιατί δεν σου αρέσει. Δεν είναι το ευκολάκι που θα ήθελες - λές και σε ρώτησε κάποιος.
Και ο χρόνος περνάει, ώς συνήθως πάντα εις βάρος σου...
Η πτήση που ονειρευόσουν δεν βγαίνει πιά, δεν έχει αρκετές ώρες η ημέρα, απο τα νερά που κουβάλαγες έχεις πιεί ίδη τα μισά, τα ρούχα "για τα 2000 μέτρα" και οι πάνες ακράτειας σε κοροιδεύουν μέσα απο τα σκέλια σου...
Ο Θάνατος μιας επικής πτήσης...
Ποτέ της δεν γεννήθηκε, είματε ακόμα στην απογείωση...
=-=-=-
Reset. Χρειαζώμαστε επειγώντος ένα reset.
Αποφάσισα ότι ήταν λάθος τ' οτι έβαλα το κράνος μου. Οκ, μπορεί να ακούγεται μαλακώδες, αλλά ποτέ μην μπείς ανάμεσα σε έναν αυτιστικό και στις συνήθεις του. Ακόμα και όταν είσαι ο ίδιος.
Όταν βάζω το κράνος μου σημαίνει ότι η απόφαση απογείωσης είναι ειλλημμένη. Τα υπόλοιπα είναι απλά διαδικαστικά.
Λύθηκα και ξαναδέθηκα. Μόνο και μόνο για την χαρά του να μήν διστάξω.
Περιέργως ήταν ανώδυνο. Ή τουλάχιστον, εμένα μου φάνηκε "περίεργο" τ' οτι ήταν ανώδυνο. Είναι σαν να το μυαλό να έχει ακομα τις αναμνήσεις των απογειώσεων ενώς νεοσσού, ανημέρωτο για τ' οτι το σώμα τις έχεις προ πολλού ξεπεράσει...
=-=-=
Ενέργεια.
Πολύ ενέργεια...
Το ξέρεις όταν αναλήπτεσαι στους ουρανούς μετά τα πρώτα βήματα της απογείωσης ότι υπάρχει ενέργεια εκεί έξω, αυτό που άλλοι λένε "κούνημα" ή οτιδήποτε...
150 μέτρα για την πλάκα, σκληρά κι ασάλιωτα, και πειστικά, μέχρι τα 650 μέτρα (δηλ 150 μέτρα πάνω απο την απογείωση)
Μετά... κάθοδος, και μετά πάλι η ίδια πειστική αλλά περιορισμένη άνοδος, και μετά πάλι κάθοδος και ούτο καθεξής... Αποφασίζω ότι αυτό είναι παιχνίδι, και το κάνω πάνω κάτω δίχως καμιά προσμονή για κάτι διαφορετικό.
Enter Κώστας.
Δούλευε σήμερα, το οποίο ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να είναι μαζί μου στην απογείωση στις 11:30 για την επική πτήση...
¨Εφτασε στις 2:30 μάλλον βιαστικός.
Και όταν έχεις χάσει σχεδόν την μισή μέρα δεν παίζεις κανένα παιχνίδι επιλογών, απλά παίρνεις την πρώτη απογειώσιμη πνοή που σου δίνει ο λόφος.
Αυτό κρατάει τα πράγματα απλά και uncomplicated.
"Αν μπορούμε να φύγουμε φύγαμε. Μετά ότι μας δώσει ο Θεός θα το πάρουμε"
Νομίζω αυτό ήταν το πλάνο, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε κάποιο πλάνο, και, ώς είθιστε στα απλά πλάνα (ή στην απουσία τους), δούλεψε!
Νομίζω απογειώθηκε, βγήκε έξω χάνωντας συνεχώς ύψος (έξω απο την ασφάλεια του λόφου που εγώ δεν είχα εγκαταλήψει), βρήκε κάτι που τον έστειλε στα 1400 m και εξαφανίστηκε.
Το σόκ με έστειλε στο έδαφος.
Ή τουλάχιστον, για κάποιο μυστήριο λόγο, τα βολικά 150 μετρα τουρμπίδια μου που με στέλνανε για βόλτα στα 650 για μια τσουλήθρα μέχρι τα 500 όπου τα ξαναέπαιρνα για μία απο τα ίδια, αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν όταν κατάλαβαν ότι μαλακιζώμασταν και ότι η μέρα ήταν για περισσότερα, αρκεί κανείς να το πίστευε.
